Heb ik recht op een schadevergoeding na een foute diagnose?

1 reactie

13 november ben ik van mijn paard gevallen. Aangezien ik wat klachten had, ben ik naar de eerste hulp gebracht. Ik had ontzettende last van mijn ringvinger, deze was ook binnen no time dik en blauw. Er zijn foto's van mijn hand gemaakt en op de foto's was geen breuk te zien. Ik werd naar huis gestuurd met een 'gekneusde vinger' en een stukje tape er omheen. Ook kreeg ik het advies om rustig aan te doen en een controle afspraak voor over 2 weken. Toen ik na 2 weken in het ziekenhuis kwam voor controle had ik nogsteeds last van de vinger en kon deze ook niet bewegen. Ik werd doorgestuurd naar een chirurg, die mij meteen wist te vertellen dat de diepe buigpees van mijn bot was losgescheurd, maar dat dit nog maar bevestigd moest worden door een plastisch chirurg. Een aantal dagen later kon ik terecht bij de plastisch chirurg en deze wist mij meteen na een aantal onderzoeken te bevestigen dat mijn diepe buigpees inderdaad was losgescheurd van mijn bot. Hieraan moest ik zo spoedig mogelijk geopereerd worden. Hier ben ik uiteindelijk 30 november aan geopereerd. Ik heb tot begin februari met een gipsen spalk rondgelopen, hierdoor kon ik niet schrijven en niet werken. En dit allemaal terwijl ik in mijn afstudeerjaar zat op school. Er zat een schroef door mij nagel heen, die halverwege het revalidatieproces is afgebroken. Die schroef moest operatief verwijderd worden, dus ben ik weer geopereerd. Toen ik officieel hersteld was kreeg ik nog meer klachten, er begon littekenweefsel op mijn pezen te groeien, mijn vinger stond helemaal krom en ik had geen functie in mijn vinger. Door het revalidatieproces is mijn pink ook stijf geworden en daar heb ik ook geen gevoel meer in. Omdat ik nog zoveel klachten had hebben ze mij opnieuw moeten opereren. Ik had gekozen voor een plaatselijke verdoving, deze spuiten ze via de oksel in de zenuwkluwe van de arm. Deze verdoving had ik ook al voor mijn eerste operatie gehad en beviel mij goed. Maar toen ze klaar waren met verdoving inspuiten ging het mis. Ik kreeg een enorm hoge hartslag (160-170) en voelde me ook echt ontzettend beroerd. De anaesthesist vertelde mij dat ik allergisch was voor het verdovingsmiddel. Om dit te verhelpen hebben ze mij prednison toegediend. Dit hielp totaal niet en voelde mij nog steeds beroerd. Ik zei tegen de mensen die om mijn bed heen stonden dat ik in deze toestand gewoon niet geopereerd wilde worden, wie weet hoedat afliep.. Ik was flink aan het huilen dat ik weg wilde en niet in deze toestand geopereerd wilde worden. Op een gegeven moment kwam er een broeder, die zei dat hij me nog een allergieremmer gaf, hij spoot het in mijn infuus en voor ik het wist was ik weg. Toen ik wakker werd zag ik mijn plastisch chirurg en mijn fysiotherapeute die graag bij de operatie wilde zijn. Ik keek naast me en zag dat ze dus al aan het opereren waren. Er zijn tijdens de operatie twee ijzeren pennen in mijn gewrichten gezet om deze recht te krijgen. Deze moesten er na een tijdje weer uit gehaald worden, weer operatief maar wel poliklinisch. Omdat ik hiervoor weer verdoofd moest worden, vroeg ik aan mijn chirurg of dit geen risico's met zich mee bracht aangezien mij verteld was dat ik allergisch was voor verdovingsmiddel. Hierop vertelde hij me dat er verdovingsmiddel in mijn bloedvat was gespoten en dat ik daarom zo'n hoge hartslag kreeg. Toen de pennen eruit waren gehaald was het opnieuw revalideren. Hierbij begon mijn middelvinger het ook te begeven. Ik ben nog steeds bezig met fysiotherapie, ik loop nog steeds met een spalk om mijn hand. Ik kan nog steeds niet sporten en voor mijn paarden zorgen, Ik heb mijn opleiding maar net gehaald omdat ik ontzetten achterliep omdat ik niet kon schrijven en daarbij komt ook nog dat ik niet meer kan gaan doen wat ik wil doen. Ik wil graag bij de politie, dit is niet meer mogelijk omdat ik functieverlies heb in mijn rechterhand. (ik ben rechts) Heb ik recht op een schadevergoeding?

maandag 15 augustus 2011