Ik wil van mijn moeder af.

1 reactie

Ik ben 16 en woon al sinds mijn 12e uit huis. Toen ik 3 was ben ik ook uit huis geplaatst maar dat was maar voor even. Mijn moeder is een alcohollist en heeft borderline maar geeft dat zelf natuurlijk niet toe. Ik heb in angst geleefd en ben veel mensen kwijt geraakt. Ik heb er hele goede mensen aan over gehouden maar heb alleen voor mij familie geleefd. Zo voelde het. Ik werd naar verschillende leefgroepen gebracht en wist nooit wat er zou komen. Verschillende mensen die alles over je mogen bepalen. 4 verschillende voogden gehad en heb achteraf een klacht ingediend en heb gelijk gekregen van jeugdzorg!! Nu heb ik van hun af maar zit ik met een veel groter probleem. Mijn moeder beheerst mijn hele leven. Ik kan niet zonder haar en zij niet zonder mij, bla bla. Dat sprookje ken ik al. Ik wil van haar af. Ik ben nog geen 18 en daarom heeft zij de voogdij nog. Zij is heel slim en heeft altijd gevochten om ons bij haar te houden maar ik ben de enige die nooit meer thuis is gekomen. Ik woon nu op mezelf, kampertraining doe een studie. Maar zit nu erg in de knoop omdat ik niks verwerkt heb. Ik zit vast. Ik heb al die jaren poppenkast gespeeld om mijn broertjes en mijn moeder te beschermen. Ik heb de klappen opgevangen. Maar nu ben ik het beu en ik wil dat T ( onze familie vriend, voor mij een soort vader ) de voogdij overneemt. Het duurt nog maar 1 jaar en 3 maanden voordat ik 18 ben. Maar ik heb mijn moeder hard nodig voor sommige beslissingen. En als zij daar geen zin in heeft, te moe voor is, te druk is, welke stomme rede dan ook moet ik op haar wachten. Ik ben afhankelijk van een onstabiel persoon. En zij valt me constant lastig met haar problemen, ik heb het altijd gedaan, huis opruimen, voor mn broertjes zorgen, voor haar zorgen, voor haar liegen. Maar nu is het klaar. Ik kan mijn eigen leven niet meer leiden. En daarom wil ik dat T de voogdij overneemt. Hij is er al vanaf mn geboorte en is de enige die er nog is na al die tijd. Ik kom vaak bij hem en we hebben pret en hij is echt een ouder voor mij. De enige. Ik heb mijn familie in Amerika gevonden ( de familie van mn overleden vader ) en wil daar weer naar toe, en natuurlijk heb ik mijn moeder nodig die overal weer een stokje voor steekt met geen rede. Mijn sollicitatie moet ik afzeggen omdat mevrouw niet thuis is en ik mijn kleine broertje niet alleen thuis kan laten. Ik heb al die tijd de moeder rol op mij genomen en ben het beu. Ik heb een verantwoordelijkheid gevoel die te sterk is. En ze verknalt alles wat ik nu wil. Waar ik over droom. Is het mogelijk dat een familie vriend de voogdij overneemt? En hoe pak ik dit het beste aan? Het liefst wil ik haar de kliniek ingooien zodat mijn broertjes straks niet de lul zijn maar dan heb ik helemaal geen overzicht over wat er gebeurt. Ze heeft gelukkig een vriend die haar bijstaat maar dat duurt ook niet lang meer. Hij is der alleen nog voor mn broertje ( gelukkig ) maar het liefst wil ik ze allemaal uit mn leven. Ze haten mij omdat ik mn mond voor het eerst heb opengetrokken. Ik doe alles fout en krijg altijd de schuld. Ik voel me de hele dag een baksteen die alleen maar rotzooi meeneemt en waar iedereen maar overheen walst. Mijn grote broer van 18 is een lafaard. Omdat hij nog steeds niet in ziet wat mn moeder allemaal doet. Hij is zichzelf niet, ik weet niet wat hij is, of wie. Hij is een clone van mijn moeder. Ik verlies iedereen als ik afstand neem, maar ik verlies mezelf als ik blijf. Wat moet ik doen? Ik heb geen zin meer in het leven, elke keer dat gevoel dat ik slecht ben terwijl ik er altijd voor iedereen ben geweest. Mijn broer die me huilend opbelt, en ik zit in fu**ing Apeldoorn 2 uur bij hun vandaan omdat mijn moeder zo goed wist te brengen dat ik het probleem was thuis. Ik ben 16 op papier maar in gedachten en doen voel ik me 18. Ik weet niet meer wat ik moet doen.

dinsdag 30 december 2014