Vechtscheiding voorkomen. Hoe?

1 reactie

ik ben een moeder van 5 kinderen van helaas 3 vechtscheidingen. Een moeder die door de ogen van der kinderen kan blijven kijken. Waar ik erg trots op ben. Maar waarom blijf ik tegen onrecht aanlopen? Ik zal in het kort me laatste vechtscheiding vertellen. Mijn 2 jongste kinderen van 6 en 8 jaar staan sinds oktober-2012 bij bjz onder toezicht. (OTS) omdat er teveel instanties bij ons betrokken waren en dat verliep niet altijd goed. Om meer voor de kinderen te kunnen bereiken stemde ik uiteindelijk mee in een OTS. Vader en ik zijn in december-2012 ook nog is gescheiden en kreeg ik een huisje op afstand van 30 min bij vader vandaan. Het eerste jaar verliep alles redelijk goed. Vader is het nooit eens geweest bij de OTS maar legde zich erbij neer. We hebben samen nog een ouderschapsplan en een gezamenlijke advocaat gehad voor onze scheiding en omgang. Februari-2014 is alles begonnen. Vader wilt van de een op de andere dag geen contact meer met mij. Geen enkele vorm dan ook. Ook niet voor onze 2 kinderen. Ik moest in febr ook nog is een operatie ondergaan. (Baarmoeder eruit gehaald) kinderen verbleven 2 weken bij vader. Toen is ook de miscommunicatie met bureau jeugdzorg begonnen omdat bjz dingen achter mijn rug om gingen regelen ivm mijn ziekenhuisopname. Ik heb altijd alles zelf goed kunnen regelen. Was ook wel nodig met 5 kinderen en 3 vaders. Dus waarom nu ineens zonder overleg? In april-2014 kreeg ik ineens een aanbod voor een huisje, 5 min bij vader vandaan. Wat ik met beidde handen aanpakte. Want is het niet belangrijk voor de kinderen om dicht bij elkaar te wonen zodat ze met de tijd ook zelfstandig naar vader kunnen fietsen? Per 01-mei-2014 zijn wij dus verhuist. Tegelijkertijd stond me zoon op de wachtlijst voor observatie bij Yulius. Wat ik zelf bij bjz heb aangevraagd. Alleen kwam alles tegelijk en vind ik dat een kind eerst tijd nodig had om te wennen aan zijn nieuwe huis. Nee van bjz moest het per direct anders kwam het tot een uithuis plaatsing. (Uhp) dus werd mij verplicht erin mee te stemmen. Vader deed ook erg moeilijk om mee te werken aan die opname. Om de 14 dagen moesten de weekenden gedeeld worden met ouders wat erg chaotisch was voor me zoontje. Aangegeven, alleen werd er niets aan gedaan. Vader hoefde niet op gesprekken te komen, moeder is wel 3x geweest. Ook om die tijd om hulp geschreeuwd of ze alsjeblieft willen helpen bij de communicatie met vader. Werd geen gehoor aan gegeven. Ik vroeg om midiator. Werd geen gehoor aan gegeven. Ik heb maar een advocaat ingeschakeld. Want in okt-2014 werd ook de OTS voor de 3e keer verlengt. En waarom? Ik ben geen moeder die hulp weigert, die der kinderen verwaarloost, ondertussen kwam vader totaal zijn afspraken met bjz niet na. Ook tot 2x aan toe met de medicatie van me zoontje gerommeld. Werd nooit wat van gezegd en heeft ook nooit een schriftelijke aanwijzing gekregen. Onbegrijpelijk maar waar. Ik dacht dat mijn zoontje na die observatie een behandeling zou krijgen. Maar ze vonden dat hij dat beter thuis kon krijgen, mede ook door de extreme heimwee die hij had. Met de thuiskomst van mijn zoontje vond ik dat er opnieuw naar onze thuissituatie gekeken moest worden en een nieuw plan van aanpak moest komen. Helaas dacht bjz daar anders over en moesten ouders eerst maar beter met elkaar communiseren en moesten ouders hun afspraken nakomen. Dus werden er bodem eissen gesteld. Zouden ouders zich daar niet aan houden, voelde bjz zich genoodzaakt een uithuisplaatsing bij de rechtbank aan te vragen. Een moeder die om hulp schreeuwd, om de tafel wilde voor een nieuw plan van aanpak wat het beste bij onze thuissituatie past. Alles werd van tafel geveegd. Ik heb van aug tot dec-2014 5x met bjz en onze hulp van Gemiva om de tafel gezeten om te zorgen de gezichten weer dezelfde kant op te krijgen. Een programma voor gesteld: KIND UIT DE KNEL. bjz bleef alles van de tafel te vegen. En liet alles toe dat vader nergens aan mee werkt. Wat bjz wel deed is die hulpverleners de verantwoordelijkheden op hun af te schuiven door zich als midiator voor te stellen. Terwijl ze daar niet voor zijn getraind. Die zijn er voor de opvoedingsondersteuning. Op 06-10-2014 stond ik met me advocaat en de wederpartij zonder vader op de rechtbank voor de verlening van de OTS waar ik het niet meer mee eens was. Ik kan het beter zelf regelen als al zoveel maanden op hun te wachten. OTS werd op bepaalde voorwaardens waar bjz zich aan moesten houden toegekend. Ze moesten onder andere aan de slag met de communicatie bij vader en om de tafel met moeder voor een nieuw plan van aanpak. Dit voelde voor mij niet goed aan en zijn we in hogerberoep gegaan. Ondertussen een kortgeding aangespannen want ook aan het programma kind uit de knel werd ook van tafel geveegd. Ik vroeg een gesprek aan met gezinsvoogd(gv) en teamleider om dat alsnog voor elkaar te krijgen en alles uit te spreek waarom ik als moeder niet gehoord werd. En alleen maar met de dingen wat ik niet goed deed als moeder gesmeten. Ik kwam daar aan en gv bleek ziek e zijn voor de zoveelste keer. Maar ook kreeg ik te horen dat ze der ontslag had ontvangen. De nieuwe gezinsvoogd zat al aan tafel. Tijdens dat gesprek werd ik gehoord maar nog steeds werd er niets gedaan. 2 weken later nog steeds niet en kregen wij te horen dat die gv niet onze nieuwe gezinsvoogd zou blijven. We moesten wachten op een nieuwe. Ze wisten nog niet welke dat zou worden. Begin januari-2015 kort geding en het hoger beroep OTS verlening gehad. Niet gewonnen. Maar het gaat mij niet om het winnen. Wat ik wel bereikt heb is dat bjz wakker is geschut door de kinderrechters. Althans dat hoop ik. Want nog steeds wacht ik op een gesprek met nieuwe gezinsvoogd. En nog steeds word er niets gedaan aan de communicatie met vader en het tegenwerken van alles. Dit loopt nu al een jaar wat erg lang is voor kleine kinderen. Ze worden ouder en gaan meer beseffen. Nu gaat het nog redelijk met ze. Maar ik doe en heb er alles voor over dat zo te houden. Vader beseft niet wat dit voor de kinderen doet. En blijft koppig vast houden aan het niet communiceren en mij diskwalificeren als moeder. Ik zal nooit slecht over de vader van mijn kinderen praten, ik heb vertrouwen in hem als vader. Ik zal nooit de omgang tussen me kinderen en vader onthouden. Maar er moet na een jaar nu maar is een keer rust komen voor mij en de kinderen. Moe om als hulpverleenster steeds op te moeten treden en ideeën op moet gooien die ze keer op keer van de tafel vegen. Het voelt alsof ik geleefd word. En waarom? Omdat ik een moeder ben die door de ogen van der kinderen kan kijken en echt weet wat in het belang is van de kinderen! En niemand de moeite neemt om daar naar te luisteren omdat ze uit boeken geleerd hebben en denken het beter te weten doordat ze macht hebben door die OTS terwijl ze het niet gebruiken. Hoe onrechtvaardig is dit?? Onbegrijpelijk waarom niemand iets doet. Uit privacy overwegingen heb ik alle namen van betrokkenen niet gemeld. Een liefhebbende moeder die het allerbeste voor heeft met al haar kinderen.

maandag 2 februari 2015