Moeilijke huisgenoot

3 reacties

Help, ik heb een heel vervelende huisgenoot!

Het begon met afspraken voor het huishouden, die hij in mijn ogen niet na kwam. Ik heb zelf absoluut geen smetvrees, maar ben wel heel gesteld op een schoon en opgeruimd huis. Omdat ik een fysieke beperking heb en daardoor sommige schoonmaak niet kan uitvoeren, hadden we afgesproken dat hij de vloer zou schoonhouden. Dat leek hij maar niet te doen (ik vind 1x in de 2 maanden best weinig, hij niet), al helemaal niet toen ik hem er op aansprak. Regelmatig liet/laat hij etensresten achter op tafel en het aanrecht. Dat vind ik niet walgelijk, maar wel een beetje asociaal. Ook ben ik een paar keer wakker van hem geworden, omdat hij soms doordeweeks om 01:00 nog thuis komt en dan in de keuken staat te rommelen (mijn kamer ligt tegen de keuken aan).
Toen ik weer eens een nacht van hem was wakker geworden, en de volgende ochtend een vies en stinkend aanrecht/wasbak aantrof, was ik er klaar mee, en ik heb hem een Whatsapp bericht gestuurd. Toegegeven, mijn toon was boos/gefrustreerd, maar zeker niet persoonlijk aanvallend, vind ik. In het bericht zei ik dat hij de volgende keer best zijn etensresten mocht opruimen, en dat ik het er die avond over wilde hebben.
Toen ik die avond thuiskwam van studie, had hij allemaal blikjes tonijn om de wasbak heen gezet, het afwasmiddel verstopt en een schaar door een spons heen geduwd en dat in het midden gelegd (ik heb er een foto van). Hij bleek thuis te zijn dus we raakten in discussie, en het kwam erop neer dat hij 'shock, angst en woede' had gevoeld, toen hij dat 'kunstwerk maakte'. Naast het feit dat ik zijn manier van communiceren redelijk verstoord vind (geen oogcontact maken, lange pleidooien waarbij hij niet naar me kijkt maar in zichzelf praat), heeft hij tijdens dat gesprek dingen gezegd als 'ik had ook een brief aan je kunnen schrijven waarin ik je pijn doe, en je klein maak', of 'als jij zegt dat ik iets moet doen, doe ik het juist niet'. Tijdens het gesprek verhief ik een paar keer mijn stem, iets wat ik heel natuurlijk vind als je een ruzie/discussie hebt. Steeds als ik dat deed, sprong hij op, op zo'n manier dat ik dacht dat hij zijn woede niet onder controle had, en hij zei: 'ik accepteer niet dat je tegen mij schreeuwt in mijn eigen huis.' Op 1 moment schreeuwde hij bewust/expres heel hard in mijn gezicht, omdat hij 'wilde dat ik voel wat hij voelt, als ik mijn stem verhef'.
Sinds dit gesprek slaap ik met mijn kamerdeur op slot, wat ik voorheen niet nodig vond.
Met dit 1e gesprek zijn we niet echt veel verder gekomen, en daarom kwam ik er 2 of 3 weken later weer op terug. Ik zei dat ik ons 1e gesprek een fijn gesprek had gevonden, omdat sommige dingen waren uitgesproken, maar dat we nog steeds niets duidelijks hadden afgesproken over het huishouden. Ook ditmaal communiceerde hij vaag en deed alsof hij heel druk was met koken in plaats van even aandachtig met elkaar te praten. Hij weigerde eerst om afspraken over het schoonmaken te maken, omdat 'ik dan geen poot heb om op te staan, als hij niet schoonmaakt'. Uiteindelijk kwamen we wel tot een soort compromis; hij heeft toen een schoonmaakroostertje gemaakt. Echter, in dit 2e gesprek zijn door hem wederom uitspraken gedaan, waardoor ik hem gewoon niet meer kan peilen. Bijvoorbeeld 'ik verwacht niet van anderen dat ze zich aanpassen aan mij, dus ik ga dat ook niet doen'. Hij heeft regelmatig gelachen om wat ik zei, hij heeft gezegd dat mijn argumenten niet geldig waren, hij heeft gezegd 'dat is geen feit, maar een aanname', etc.

Na dit gesprek besefte ik dat ik met hem geen normaal gesprek kan voeren. Hij voelt zich gecontroleerd als ik een opmerking heb over het huishouden, terwijl ik gewoon een lekker schoon huis wil, en ik vind dat hij daar net zoveel verantwoordelijkheid in moet nemen als ik. In mijn ogen heb ik hem nooit gecommandeerd, in zijn ogen ben ik een controlfreak.

Intussen had ik allang contact opgenomen met de huisvesting. Zij zijn bij me langs geweest, ik heb mijn verhaal gedaan en uitgelegd dat ik me onveilig voel, dat ik hem manipulatief vind tijdens onze gesprekken, wat hij allemaal heeft gezegd etc. Zij stelden voor bemiddeling in te schakelen, daar stemde ik mee in. Ze hebben hem toen uitgenodigd voor een gesprek met mij en een bemiddelaar. Het weekend dat hij hiervoor werd uitgenodigd, was hij kwaad (begrijpelijk). Hij heeft me meerdere malen genegeerd toen ik iets over de koelkast wilde vragen.

Tijdens het gesprek ging het precies hetzelfde. De bemiddelaar zat er, als je het mij vraagt, redelijk passief bij. Ik snap dat mijn huisgenoot en ik het met elkaar moeten uitpraten, maar in mijn ogen kwamen we er niet met zijn 2en uit, vandaar de bemiddeling. Zij heeft een paar keer mijn gevoel aan mijn huisgenoot uitgelegd, of andersom, maar verder had ze helemaal niets achter de hand. Ze heeft een paar keer gevraagd: 'Dus, hoe gaan we dit oplossen?' terwijl dat nu juist het probleem is. Tijdens dit gesprek heeft mijn huisgenoot mijn beeld van hem absoluut bevestigd: hij heeft mijn woorden en gevoel op zichzelf geprojecteerd (hij heeft gezegd dat hij mij agressief vindt, dat hij bang voor me is geweest, dat hij me manipulatief vindt), en had mooie praatjes over dat we 'gelijk aan elkaar zijn', en dat 'hij wil dat ik ook gelukkig ben', en 'hij open staat voor een oplossing'. Heel aardig, maar hij pakte mij en de bemiddelaar gewoon in met die praatjes. Voor mij is de oplossing: hij vliegt eruit. Ik woon al langer in ons huis. Bovendien heb ik een serieuze fysieke beperking, en is de woning gelijkvloers en op de begane grond, en dus voor mij ideaal. Deze woning kwam voor mij uit de hemel vallen: een betaalbare en voor mij toegankelijke woning is echt heel moeilijk te vinden. Bovendien vind ik dat hij het probleem is in huis. Hij vindt dat ik het conflict opzoek, een controlfreak ben en snapt niet wat ik nog meer van hem wil.

Mijn probleem is nu dat de huisvesting niets meer kan doen, behalve dit ene bemiddelingsgesprek. Ik heb aan de bemiddelaar gevraagd of de huisvesting hem niet zou kunnen ondersteunen in het vinden van een andere plek, want ik denk dat hij het dan misschien wel zou overwegen.
Intussen leef ik in serieuze stress en vermijd nu conflicten omdat hij er dan geheid weer een debat van maakt. Toen ik de dag na dit gesprek de keuken in kwam, was hij spullen van mij aan het verplaatsen: 'ik heb recht op precies de helft van de keuken' - daar heeft hij gelijk in, maar hij heeft het absoluut niet gecommuniceerd. Ik zou het van weinig mensen leuk vinden als ze ongevraagd mijn spul zouden verplaatsen. Al had hij gezegd: 'Hee, ik wil ook graag de helft van het raamkozijn, mag ik jouw kaarsjes verplaatsen?' of iets in die richting...

Het vervelende vind ik dat deze situatie in een grijs gebied valt: godzijdank is er geen sprake van fysieke intimidatie, of vernieling van mijn spullen. Maar dat betekent dat de huisvesting vindt dat wij dit zelf moeten oplossen. En als je het mij vraagt, zit dat er niet meer in. Hij vertoont echt verstoord gedrag, en ik vind niet dat ik daar de dupe van moet zijn. Het geeft me ontzettend veel onrust, ik heb nu het gevoel alsof ik niet meer in mijn eigen huis kan leven, terwijl hij zegt dat hij het probleem niet ziet en nergens last van heeft.

Help, want ik weet niet wie ik kan inschakelen om hem te laten inzien wat er aan de hand is, dat hij in mijn ogen het probleem heeft veroorzaakt, dat ik fysiek niet zomaar een andere plek kan vinden, en dus dat hij weg moet..!?

zondag 19 november 2017