Uithuisplaatsing

0 reacties

Ik ben een moeder van twee kinderen, die op dit moment uit huis zijn geplaatst. Zij wonen nu bij mijn ex-schoonouders.
Dit is allemaal op vrijwillige instemming dus zonder betrekking van een rechter.
Ik heb een dochter van 3 en een zoontje van 11 maanden. Ik heb een hele moeilijke relatie gehad met mijn ex-partner, veel ruzies. In het begin was het allemaal mooi en goed tot dat ik zwanger werd van ons eerste kindje (mijn dochter). Toen mijn buik steeds groter werd, begon hij mij steeds meer de isoleren. Ik mocht niet met mijn vriendinnen praten ik mocht amper naar buiten. Alsnog bleef ik bij hem, want ik woonde namelijk in bij hem in zijn koopwoning, en wist niet waar ik heen moest ik zag geen andere oplosssing. Ik heb zelf ook een zware jeugd gehad. In onze relatie was er ook sprake van huiselijk geweld. Toen ik 30 weken zwange was had hij mij zijn huis uit gezet tot op de dag van vandaag ontkent hij dit. De reden dat hij mij uit huis heeft getrapt was omdat ik in Amsterdam had afgesproken met een vriendin. Ik kreeg op die dag berichten dat ik een "kanker hoer" ben dat ik geen idee heb wat hij met mij zou doen als ik naar huis zou komen. Vervolgens zei hij dat ik niet meer welkom was. Hij heeft mijn kleren gedumpt voor de deur van mijn broer, en zij letterlijk doei ik ga lekker leven een biertje doen in alkmaar zoek het maar uit. Ik kon niet bij mijn broer terecht dit wou hij zelf niet. Dus uiteindelijk verbleef ik bij mijn vriendin met wie ik had afgesproken. Wij hebben gezocht naar vele oplossing. We hadden een opvang gevonden voor moeder en kind. Daar werd ik aangenomen er was plek en het ging allemaal goed. De begeleiders van de opvang vonden dat ik het hartstikke goed doe als moeder. En toen kreeg ik weer contact met mijn ex, vervolgens ben ik weer bij hem ingetrokken in de hoop van een gezinnetje te kunnen hebben die ik nooit als kind heb gehad. Dat was uiteindelijk niet zo verstandig geweest.. uiteindelijk werd ik zwanger van mijn tweede kind mijn zoontje die nu 11 maanden oud is. Tijdens mijn zwangerschap heb ik alles zelf gedaan volledige zorg over mijn dochtertje van boodschappen tot huishouden ik kreeg van niemand hulp! Hij was alleen maar aan het stappen en drinken! Ook gebruikte hij cocaine.. Ik was zo overbelast dat ik besloot om even en pauze te nemen en naar het buitenland te gaan naar mijn familie om daar te bevallen en tot rust te komen na alle terror en ellende! Dat verliep allemaal goed, familie stond mij bij en hielp mij veel.. Ik was 34 weken zwanger toen ik daar aankwam. Na drie maanden na mijn bevalling ging ik weer terug naar Nederland naar mijn ex, maar op de dag van vetrek ging het niet meer zo goed met me. Ik had constant hele ernstige angstgevoelens en paniekaanvallen. Ik kwam aan in Nederland bij mijn ex, en ik had hem aangegeven dat het niet zo goed met me ging, dag ik bang was dat ikde draad kwijt zou raken. Hij zij dat ik normaal moest doen en anders zou hij zijn vader bellen zodat hij zag hoe ik eruit zag want ik had mezelf verwaarloosd. Ik werd in die periode mentaal kapot gemaakt mijn ex kleindeerde mij elke dag terwijl ik hulp nodig had. Hij blowde ook erg veel. Opgegeven moment wist ik niet meer hoe laat het was welke datum het was en waar ik mezelf bevond. Ik ben een winkel ingelopen en heb om hulp gevraagd hun hebben toen de politie gebeld. Ik werd megenomen door de ambulance en werd meteen opgenomen in een psychiatrische kliniek. Ik was al in 2 weken hersteld. Mijn kinderen waren een week op de kinderafdeling. Jeugdzorg was betrokken natuurlijk wr werd een melding gedaan, en de kinderen gingen mee met mijn ex-schoonouders. Met heel veel pijn in mijn hart heb ik vrijwillig hierop ingestemd dn gehoopt dat ik na mijn ontslag weer voor de kinderen kon zorgen. Na twee weken werd ik ontslagen uit de kliniek en mocht ik naar huis naar mijn ex. Ik dacht dat ik weer de kinderen terug kreeg maar dat ging dus helaas niet zo. Ze zouden in ieder geval twee maanden daar blijven. Tot de dag van vandaag is dat uitgesteld. Toen werd ik weer uit huis gezet door mijn ex en nu huur ik tijdelijk een kamer. Ik heb mij aangemeld voor een kinder moeder huis die mij met open armen willen ontvangen. Er waren steeds korte evaluatie gesprekken met jeugdzorg ex-schoonmoeder en ex-partner. Laatst is er een adviesgesprek of de kinderen definitief bij hun oma zullen blijven of dat ze terug zouden komen. Het advies daaruit is een nee dus dat ze niet terug komen omdat er veel spanningen tussen mij en mijn ex zijn en hij aangeeft als zij bij mij terug komen dat hij gewoon voor de deur zal staan. Dus hij zou niet meewerken waardoor conflicten zullen ontstaan. Wat dus betekent dat er geen veiligheid is. Nou vind ik dit heel oneerlijk want in feiten verpest hij het voor mij terwijl ik nu voor mijn kinderen wil vechten. Ik weet nu niet meer wat ik moet doen. Hij maakt mij overal zwart verteld leugens of halve waarheden is heel erg narcistisch. Zijn familie geeft aan niet aan zijn kant te staan maar het tegendeel is al een aantal keer bewezen. Ik wil mijn kinderen terug maar ik weet niet meer wat ik moet doen? Hoe moet ik dit aanpakken? Hoe ga ik dit gevecht aan ik heb zelf geen ouders waar ik terecht kan met mijn problemen of die mij kunnen helpen, anders waren mijn kinderen bij mijn eigen ouders. Ik probeer mezelf sterk te houden en het nog niet op te geven ik wil voor me kinderen vechten. Ik weet alleen niet waar ik moet beginnen aangezien ik zoveel tegenstanders heb. Wie kan mij helpen en eventueel tips geven ?

zondag 26 november 2017