Wat is de status van een testament uit 1998 tav het nieuwe erfrecht 2003 inzake verjaring

0 reacties

Concreet is de vraag wanneer is er sprake van verjaring tot opeisbaarheid van een schuld.

Wat is de situatie:

Ik ben een kind uit het eerste huwelijk van mijn vader en moeder. In dit huwelijk is ook nog een 2e kind mijn broer geboren.
Mijn vader en moeder zijn in 1956 gescheiden. Mijn vader is hertrouwd. De vrouw had een dochter uit haar 1e huwelijk.
Ik ben opgevoed door mijn moeder, mijn broer door mijn vader. Er is tussentijds geen enkel contact meer geweest.

Mijn vader is overleden in 1998. In zijn testament stond beschreven dat zijn echtgenote, mijn broer en ik de erfgenamen waren, elk voor hun wettelijke deel, hetgeen tot op de fl. is beschreven. In het testament is het erfdeel omschreven als een schuld aan ons beiden.

Ik heb kennis genomen van het testament en het testament aanvaard middels het ondertekenen van een akte van berusting. Na het overleiden van zijn echtgenote zou het erfdeel/schuld opeisbaar zijn.

In 2005 is de echtgenote overleden. Hiervan ben op geen enkele wijze van in kennis gesteld. Via mijn Notaris heb ik kunnen achterhalen dat de echtgenote in 1999 zelf een testament heeft opgesteld. Hierin zijn mijn broer en haar dochter aangemerkt als enige erfgenamen.

Uit de stukken blijkt dat in 2007 de boedel en middelen zijn verdeeld zonder mijn ervan in kennis te stellen.

Begin 2015 is het testament van mijn vader weer onder mijn aandacht gekomen, 10 jaar na het overlijden van de echtgenote.

De schuld is opeisbaar, maar nu vraag ik mij af is hier nu sprake van verjaring overeenkomstig het nieuwe erfrecht of gelden hier nog de regels uit het oude erfrecht gezien de datum van overlijden van mijn vader in 1998.

In het oude erfrecht was sprake van verjaring van 20 jaar, in het nieuwe erfrecht wordt 5 jaar genoemd.

maandag 9 november 2015