ballen, butsen en een mosquito

1 reactie

Mensen mensen, wat moeten we toch veel herrie van elkaar verdragen. Ik woon in een rijtjeshuis met achter de tuin een pleintje. Dit pleintje is eigendom van de huiseigenaren waaronder ikzelf en wordt beheerd door een vereniging van eigenaars.

Ik ben heel graag buiten en geniet van allesin mijn tuin. Maar dat plezier wordt totaal vergald door de voortdurende aanwezigheid van een hele horde "spelende en schreeuwende kinderen" achter mijn tuin. Veel gebeurt onder toezicht van de ouders die daarbij natuurlijk ook allerlei commando's tegen de kinderen roepen.
De meest geliefde bezigheid is met een zware ballen tegen de muur knallen, door meerdere van die schattige kereltjes tegelijk, vlak naast mijn houten poort. Dit zeer vervelende geluid hoor je voortdurend, de hele dag door, ook binnen in huis. Natuurlijk wordt mijn houten poort ook regelmatig geraakt met een harde klap.
Omdat ik maar een kleine tuin heb speelt zich dat allemaal af op enkele meters van mijn "gezellige" zitje in de tuin.

Ik heb al eens geprobeerd om de ouders uit te leggen dat dat voortdurende gebal en geknal ernstig mijn woonplezier verstoort maar daar willen ze helemaal niets van weten. Ik moet maar verhuizen naar een hutje op de hei.

Laten we wel wezen, ik ben een welopgevoed persoon en een plezierige buur. Ik zal zelf nooit overlast veroorzaken, sta niet in mijn tuin te schreeuwen, sla niet met deuren, stamp niet op de trap, ik heb geen voortdurend blaffende hond, speel niet met de hogedrukreiniger, heb geen motor zonder knaldemper, zet geen muziek aan, kortom ik houd rekening met de buren. Vermoedelijk zijn ze daar niet eens blij om en merken ze het pas als ik noodgewongen moet verhuizen en ze wat minder sociale buren krijgen.

Ik snap inmiddels dat de overheid mij niet beschermt tegen deze overlast en dit soort buren dus inderdaad is verhuizen zowat de enige optie. Dit gaat mij echter een heleboel geld kosten. Al was het alleen maar omdat gegadigden voor mijn huis ook afgeschrikt worden door de herrie. Ik ben kennelijk hoe dan ook slachtoffer en ten einde raad.

De vraag is natuurlijk zoals altijd wat rechtmatig is. We hebben allemaal rechten en plichten en ik vind dat ik best het recht heb om in mijn eigen tuin ongestoord te verblijven. En ik vind niet dat ik het recht heb om in andermans tuin herrie te maken. Maar waarom denken die andere mensen nu dat ze wel dat recht hebben??
Want wat redelijk is daar gaat de wet niet over. Ik denk dat als ik dat gebuts zelfs binnen in mijn huis hoor, de hele ellendige dag door tot donker toe, dat er wel decibellen worden overschreden. Dat hoef je niet na te meten want dat snappen alle weldenkende mensen meteen. Maar ja, wie helpt mij dan? Als de rechter na een moeizaam proces met geluidsmetingen etc. concludeert dat het onrechtmatig is, wat ben ik er dan mee opgeschoten? Wie zorgt er dan voor dat er niet meer gebutst wordt? Dat blijft toch gewoon doorgaan omdat de veroorzakers niet willen of kunnen snappen waar het over gaat. En op wie kan ik mijn economische schade verhalen?

Kijk, wat ik redelijk zou vinden is dat als mensen op het pleintje hinderlijk geluid mogen maken in mijn tuin, dan mag ik het omgekeerde doen. Toch?
Er bestaat zoiets als een mosquito, een apparaaat dat een hinderlijk hoogfrequent geluid maakt dat jongeren goed kunnen horen en voor ouderen onhoorbaar is. Stel ik zou een z.g. mosquito in mijn tuin monteren waarvan het hinderlijke geluid op het pleintje uitstraalt. Deze zou kunnen reageren op het zware geluid van een butsende bal. Met andere woorden, degene die dit geluid hoort heeft zelf de knop aangezet.
Natuurlijk, dit zou geheid een rel opleveren, dat kun je op je vingers natellen. Want wat mensen redelijk vinden dat verschilt kennelijk nogal met hoe ik erover denk. Maar de vraag is natuurlijk wie in dit geval de overlast veroorzaakt. Ben ik dat, met een mosquito in mijn eigen tuin, of is dat degene die het ding aanzet.

Het zou heel mooi zijn als de mensen die mijn rust verstoren dit zouden lezen en zich daardoor wat beter konden verplaatsen in mijn situatie. Maar ja, dit soort rubrieken worden vermoedelijk alleen door slachtoffers gelezen. Het is fijn om te weten dat ik niet alleen ben maar dat betekent tegelijk ook dat de maatschappij hier geen oplossing voor weet.
Ik hoop dus dat iemand dit probleem herkent en niet denkt dat ik een ouwe zeur ben met overgevoeligheid voor geluid. En een goede tip heeft die mij kan helpen om toch een beetje tevreden in mijn tuin te kunnen zitten op mijn oude dag.

maandag 28 april 2014