Tien jaar na de echtscheiding alsnog aansprakelijk gesteld voor belastingschulden van ex-partner

6 reacties

Tien jaar geleden ben ik van mijn ex-echtgenoot gescheiden na een huwelijk in gemeenschap van goederen van 24 jaren. Mijn ex had een advocatenkantoor in de randstad. Officieel woonden we al sinds 1990 op gescheiden adressen. De fiscus maakte in het kader van de echtscheiding een opgave van de alstoen openstaande belastingschulden. Mijn ex-echtgenoot voelde zich verknocht aan het advocatenkantoor en wij legden middels de eigen advocaten schriftelijk vast, dat hij de openstaande belastingschuld zou betalen en dat het advocatenkantoor aan hem werd toebedeeld inclusief alle lusten en lasten uit het verleden en in de toekomst. Alhoewel dit uiteraard nadelig voor mij uitpakte, was ik blij van hem verlost te zijn en gaf mijn rechten daar graag voor op.
Dat het werkte mag ik aannemen, want ik hoorde niets meer over het reilen en zeilen van het advocatenkantoor, dan wel werd aangesproken voor schulden. Tot een paar dagen geleden.

Mijn ex-echtgenoot bleek niet zo'n brave advocaat te zijn. Enkele jaren na de echtscheiding schrapte de orde van advocaten hem in vijf zaken tegelijk, voor het leven als advocaat. Mijn ex had het niet zo nauw genomen met de financiele aangelegenheden van zijn clienten en was er vandoor gegaan met derdengelden, griffierechten etc. Twee jaar later ging hij failliet, dat was in 2014. Dat alles onttrok zich aan mijn waarneming. Ik had al lang geen contact meer met hem en omgangsregeling met de kinderen weigerde hij, evenals alimentatie betalen overigens. Wat ik weet heb ik van het internet geplukt. In de afgelopen tien jaar heb ik zelfstandig met mijn kinderen een nieuw eigen leven opgebouwd.

Ik werd van het faillissement officieel op de hoogte gesteld door de curator en kon als schuldeiser mijn vorderingen, een fikse achterstand in de alimentatievoldoening, indienen bij de curator. Dat is nu twee jaar geleden. Aan de schuldeisers is in die tijd geen betalingsvoorstel gedaan. De gefailleerde geschrapte advocaat, heeft tijdens het faillissement, de benen genomen naar Belgie en klust vrolijk verder. De afgelopen week werd ik rauwelijks gedagvaard door de curator. De faillissementspot raakt niet gevuld en de curator is naarstig op zoek naar geld. Het blijkt dat mijn ex-man al in 2008 door de belastingdienst is aangesproken op frauduleuze handelingen en hem zijn enorme navorderingen en boeten opgelegd in die periode. Hij had de belastingdienst behoorlijk getild sinds het jaar 2001. In 2006 was ik van hem gescheiden. Dit alles onttrok zich volledig aan mijn waarneming in de afgelopen tien jaar en ook de fiscus heeft mij nooit benaderd.

De curator zegt lak te hebben aan de toentertijd gemaakte afspraken, ook al zijn deze schriftelijk middels ingeschakelde advocaten bekrachtigd. Er is toentertijd geen echtscheidingsconvenant opgemaakt. Dat is niet wettelijk verplicht. Deelafspraken die door advocaten schriftelijk zijn vastgelegd zijn echter ook voldoende. Ik moet volgens de curator opeens alsnog de helft van de belastingschuld betalen, welke zijn gemaakt ten tijde van de echtscheiding, alhoewel aantoonbaar is dat mijn ex dat heeft gedaan en wij daaromtrent de bovengenoemde afspraken hebben gemaakt. Ook word ik thans aangeslagen voor de belastingschuld inclusief de boeten/vergrijpboeten (wegsluizen van omzetbelasting) tenminste voor de helft. De fiscus heeft de aanslagen opgelegd in 2008/2009. Ook nadien heeft mijn ex dus niet betaald.
Eerst deze week kreeg ik de deurwaarder aan de deur dat er een vordering op mij is en dat ik het moet betalen. Met de curator van mijn ex is het niet bespreekbaar, erger nog hij heeft het mij de afgelopen twee jaar ook niet gemeld. Als excuus voert hij aan dat ook hij het pas deze week te horen heeft gekregen. Er is niet van te voren met mij over gesproken.

Ik ben in een onmogelijke positie geplaatst. Ik ben 64 jaar, arbeidsongeschikt en zie geen kans in de toekomst met uitsluitend een aow-uitkering, mij hieruit te redden. Ik word opgezadeld met een schuld van ruim een ton. Ik zal dat nooit meer kunnen inverdienen. De curator stelt dat zolang ik middelen van bestaan heb, ik die zal moeten inleveren.

Het is niet het enige. Ik heb van mijn ouders een erfenisje ontvangen (kindsdeel), na de echtscheiding. Dat geld is gebruikt om van te leven, nu ook de alimentatie niet werd betaald. Mijn ex was geen fijne man en mijn moeder heeft mij om die reden onterfd, maar wel een testament opgemaakt waarin zij een dubbele uitsluitingsclausule heeft opgenomen, inhoudende dat een ieder die van haar erft, in welke hoedanigheid ook onder de uitsluitingsclausule valt. (oude erfrecht). Ik heb tal van notarissen geconsulteerd en het ook via een notaris geregeld. Het valt buiten de verdeling. Ook nu weer geldt, we zijn tien jaar verder en de curator eist het op.

De curator zegt (Van Diepen van der Kroef advocaten), gemaakte afspraken en gevoerde procedures ten spijt, mevrouw. Ik start alles opnieuw en alles is vervallen wat u in het verleden hebt geregeld met uw ex-man. Er wordt zelfs een inboedel opgeeist en met maritaal beslag gedreigd. Gelukkig heb ik alle bonnetjes nog van de spullen die ik aangeschaft heb. Uiteraard heb ik de inboedel achtergelaten en nu zegt mijn ex. Dat waren de waardeloze zaken, de goede zaken heeft zij meegenomen, zoals servies, bestek, lampen ed. Hoe gek moet je zijn als ex.
Ik moet er wel bijzeggen dat mijn ex nogal bordeelverslaafd was en daar zijn nieuwe vrouw heeft gevonden, die voor de helsdeuren wegkomt en het er niet beter op maakt. Ik ken haar gelukkig niet persoonlijk.

Mijn verstand zegt mij dat de curator in de procedure achter het net vist. Maar je weet het maar nooit, zeker als je ex advocaat is (geweest), dan ligt de loyaliteit soms iets anders dan zou moeten.

M.i. gaat de curator te ver. Je mag alles proberen en iedereen mag een rechtszaak aanspannen, maar is dit een gerechtvaardigde zaak.

Wie denkt er met mij mee.

vrijdag 29 april 2016