Als in het convenant staat dat we de intentie hebben om na 21 jaar en studerend bij te blijven dragen kan ik mijn ex-man hieraan houden, of mijn dochter zelf

1 reactie

In ons echtscheidingsconvenant is opgenomen dat wij beiden de intentie hebben om na de 21e verjaardag van de kinderen, zolang ze nog studeren naar draagkracht te blijven bijdragen aan het levensonderhoud en de studiekosten van de kinderen. De IB-groep bepaalt dat mijn ex man 260 euro per maand kan bijdragen voor mijn dochter en ik 0. Nu komen alle extra kosten al alle jaren na de scheiding op mij neer en mijn ex-man weigert nu ook een cent bij te dragen aan mijn dochter. Ik doe dit wel en geef haar elke maand 200 euro voor levensonderhoud, ziektekostenverzekering etc. Mijn dochter werkt hard en studeert prima en kan echt niet meer uren gaan werken. Haar studie is duur en de kosten voor boeken e.d. zijn erg hoog. Ze doet IO/IB in Groningen.
Mijn zoon van 19 ontvangt nu nog alimentatie, maar zal waarachijnlijk straks ook niets meer krijgen van vader.

Kunnen wij (de kinderen en/of ik) via de rechter afdwingen dat mijn man toch zijn verantwoordelijkheid neemt en een bijdrage blijft leveren zolang de kinderen studeren?
Ook staat in het convenant vermeld dat de Siemens bedrijfsspaarrekening waarop mijn ex man elk jaar het belastingvrije deel moet storten, moet worden aangewend om de studiekosten te betalen. Dus in principe is er al geld bij hem om dit te bekostigen.

Ik ben een hardwerkende moeder (fulltime) en kan deze kosten niet meer blijven dragen en ik voel me daar erg schuldig over. Mijn man kan het gemakkelijk betalen, maar weigert. Kan dit zo maar?

zaterdag 19 maart 2011